Ταξίδεψέ με απόψε στην αγκαλιά σου...

Είναι κάποιες νύχτες τόσο ερωτικές, τόσο μοναδικές που τα λόγια πολλές φορές περιττεύουν.

Απόψε, έτσι όπως το κορμί ανατρίχιαζει στο άγγιγμα, έτσι όπως τα χείλη τρέμουν στο κάθε φιλί, έτσι όπως ο νους ταξιδεύει στο παντού και στο πάντα, απόψε ταξιδεύω μέσα από τα τραγούδια μας, μέσα από τις εικόνες μας, μέσα από εμάς τους ίδιους.

Υπάρχουν στιγμές που χάνομαι σε σκέψεις γλυκές, τρυφερές. Μια αγκαλιά έχει τόση δύναμη που γεφυρώνει αποστάσεις, μηδενίζει το χρόνο...

Είπα χρόνος ε; Απόψε ταξιδεύω... ναι ταξιδεύω. Ξέρεις εσύ το μέρος, ξέρεις τον τρόπο. Στην αρχή είμαι μόνη μου, έτσι με νιώθω... μα μόλις βρεθώ στη δική μας "θάλασσα" είσαι εκεί και με περιμένεις. Μακάρι να μπορούσα να σου περιγράψω τα συναισθήματά μου. Όσο κι αν προσπαθήσω ξέρω πως δε θα τα καταφέρω.

Απόψε, αναρωτήθηκα αν η αγάπη αλλάζει μέσα στο χρόνο. Μάλλον ξέρω την απάντηση. Τουλάχιστον ξέρω την απάντηση που σίγουρα καλύπτει την ίδια μου την ερώτηση. Η αγάπη μεγαλώνει, θεριεύει, ωριμάζει, όπως μεγαλώνουν και ωριμάζουν οι άνθρωποι. Ευλογία για όσους τη νιώθουν, ευλογία για όσους τη χαρίζουν.

Απόψε, το μόνο που θέλω, είναι να ταξιδέψω, στο χρόνο, στο πριν, στο σήμερα και στο δικό μας αύριο ... να ταξιδέψω στην αγκαλιά σου. Απόψε θέλω να κλείσω τα μάτια, να ακουμπήσω το κεφάλι μου στο στήθος σου, να νιώσω την ανάσα σου να χαϊδεύει απαλά τα μαλλιά μου και να με νανουρίσουν τα χάδια σου στο κορμί μου.

Dance with me...

Λίγα ρούχα μέσα στη βαλίτσα, όρεξη για θάλασσα και παιχνίδια με τους ανθρώπους που αγαπάμε, βουτιές παιχνίδια με τις στιγμές και ο χρόνος... που κυλά σαν νεράκι...

Χαμόγελα ευτυχίας και προσμονή για όσα έρχονται, για όσα θα ζήσουμε...

Σκέφτομαι νύχτες αξημέρωτες στην παραλία μας, νύχτες μαγικές αυτές που το φως από τα άστρα θα καθρεφτίζεται στη θάλασσα με ήχους από αγαπημένα μας τραγούδια να αγκαλιάζουν τις στιγμές μας.

Μια ευχή: Οι μέρες να εναλλάσονται με τις νύχτες με ανάσες λαχτάρας, αγάπης και έρωτα, με όλα αυτά για τα οποία αξίζει να ζούμε και να κοιτάζουμε με προσμονή το αύριό μας..

Να μ΄αγαπάς...

Καλοκαίρι. Μια βόλτα, μια μικρή βόλτα ανάμεσα στο πλήθος των αγνώστων αυτής της πόλης. Κι εγω κάπου εκεί να περπατώ, να χαζεύω βιτρίνες, να παρατηρώ τους γύρω μου και να έχω στη σκέψη μου λόγια του τραγουδιού που χθες το βράδυ μας έκανε συντροφιά.

Ο ήχος του τραγουδιού αυτού, τα λόγια, το ταξίδι που μας συνοδεύει... νιώθω πως είμαστε εμείς. Με μια μικρή διαφορά.. Όλα τα άσχημα ήταν το έξι και όχι το εφτά.

Πέρασαν. Έφυγαν μακριά.


Απόψε δε θέλω να γράψω κάτι παραπάνω. Θέλω μονάχα να ταξιδέψω με τα λόγια αυτού του τραγουδιού. Να χαθω στον ήχο του, να βρεθώ στην αγκαλιά σου. Να αφήσω την καθημερινότητα πίσω, να γευτώ το σήμερα και να κλείσω με νόημα το μάτι στο αύριο που ξημερώνει. Και το περιμένω το αύριο, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά...

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά

Να κοιταχτούμε λες κι ειναι γιορτή, πρωτοχρονιά

Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί σ’ ακούνε την νύχτα αυτή

παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί

Ένα τραγούδι ερμηνευμένο από το Τρίφωνο σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου

Ένα ηλιοβασίλεμα όπως το ονειρεύομαι...

Πόσο μαγικό είναι να μπορείς να κοιτάζεις τον ήλιο κατάματα

να μπορείς να βλέπεις τα όνειρά σου να παίρνουν χρώμα

να ακούς το κύμα να αγκαλιάζει τα βράχια

να μυρίζεις την αλμύρα της θάλασσας

Πόσο μαγικό είναι να μπορείς να εκτιμάς τις στιγμές

να ζεις κάθετι που σου προσφέρει η ζωή

να μπορείς να ονειρεύεσαι αυτά που λαχταράς

να μπορείς να κάνεις σχέδια για το αύριο

Πόσο μαγικό είναι να βρίσκεσαι δίπλα στη θάλασσα

με τον άνθρωπο που αγαπάς

να μπορείτε μαζί να χαμογελάτε για όσα έχετε

να κοιτάτε ψηλά στον ουρανό και να ευχαριστείτε το Θεό

για την ευλογία Του να είστε Ένα

Πόσο μαγικό είναι να μπορείς να χαμογελάς και να ονειρεύεσαι όσα λαχταράς ...

Το τραγούδι Όνειρα της Άμμου που ακούγεται είναι λατρεμένο... από το ομότιτλο cd του συγκροτήματος Άμμος . Το ερμηνεύει η Άλκηστις Πρωτοψάλτη σε στίχους του Γ. Γκίνη και μουσική του Γ. Μπουσούνη.

Ο δικός μου άγγελος

Κάτι βράδιες σαν αυτή, όταν ακούγεται ο ήχος από το δοξάρι του βιολιού καθώς ακροβατεί πάνω στη γραμμή που η ίδια η ζωή έχει ορίσει, κάτι στιγμές σαν αυτή, που οι νότες έρχονται να σου θυμήσουν στιγμές από το χθες, όταν τόσο κοντά και ταυτόχρονα τόσο μακριά ταξιδεύαμε κοιτώντας ο ένας τα μάτια του άλλου, ματιές που ποτέ δεν είχαν αντικριστεί... κάτι τέτοιες βραδιές, η σιωπή γίνεται τόσο δυνατή που με πονάει.

Χάνω και χάνομαι
κάθομαι απέναντι σε τούτη την τραμπάλα
φτύνω και φτύνομαι
μα δεν ευθύνομαι
που έχει χαθεί από τα πόδια μας η μπάλα
Δένω και λύνομαι
φοράω και γδύνομαι
περνάει από πάνω μου η πλανητική αρμάδα
βρίζω και βρίζομαι μα σας το ορκίζομαι
πως θα ξεσπάσει η ζημιά από τη χαραμάδα

Ένα βράδυ σαν αυτό, ένα βράδυ σαν τότε.. ένα βράδυ σαν αυτό που δεν ήρθε ποτέ, μας βλέπω μαζί... ένα βράδυ αξημέρωτο... με λίγο ποτό και ένα τσιγάρο, μας βλέπω να μιλάμε, τότε που ακόμα κάπνιζα. Αν ήσουν αυτό το βράδυ εδώ, θα κάπνιζα μαζί σου. Όχι για να σου κάνω παρέα, μα για να μπορέσω να έχω την ίδια γεύση, αυτή της νικοτίνης… που μπορεί να σε παραμυθιάζει, μα ώρες ώρες το έχεις ανάγκη για να μην πονάς. Κι ας είναι όλα στο μυαλό…

Δεν πρόλαβα να σου ανάψω ένα τσιγάρο.. δεν πρόλαβα.. κάηκε το σπίρτο πριν προλάβω να σου το ανάψω. Μα θυμάμαι τη μάρκα που κάπνιζες.. Όλα τα θυμάμαι.. Καρέλια.. σαν το παλιό καλό κρασί, που όσα χρόνια κι αν περάσουν, έχει πάντοτε ξεχωριστή θέση. Κι ας μην μπόρεσα ποτέ να μυρίσω τη νικοτίνη σου, κι ας μην μπόρεσα να δω το καπνό να βγαίνει από μέσα σου, μπόρεσα όμως να δω ένα δωμάτιο.. Αυτό το δωμάτιο που ειπώθηκαν οι μεγαλύτερες αλήθειες... Τί πειράζει που ήταν σκοτεινό... τί πειράζει που υπήρχαν μονάχα κεριά τριγύρω... ήσουν εσύ εκεί... αυτό αρκεί.

Θυμάμαι μια από αυτές τις νύχτες που ξεκινούσα να σου μιλάω, που με χαρακτήριζες σαν μικρό σου ποταμό… σταματημό δεν είχα. Ήξερα εκ των προτέρων πως θα με μάλωνες για τις χωρίς σκέψη πράξεις μου, γι αυτό το δώσιμο ψυχής που με χαρακτήριζε, χωρίς αιτία… μα αυτό ποτέ δε στάθηκε εμπόδιο να σου λέω όσα μου συνέβαιναν. Ήξερα πάντα πως όσα θα με συμβούλευες θα ήταν τόσο αληθινά γιατί πάντα από τη ψυχή σου πήγαζαν. Δεν ήθελες να με νιώθεις να πονάω. Ήθελες να κάνεις τα πάντα για να προλαβαίνεις τα στραβοπατήματά μου…

Κάπου διάβασα μια κουβέντα που μου είχες πει.. για ένα δικό μου κομματάκι κρυφό. Πάντα αυτό θα είσαι… και όχι μόνο. Θα είσαι ο άγγελός μου, ο αδελφός μου, αυτός που πάντα και παντού θα με προσέχει. Σαν μια σκιά δική μου, σαν ένα χέρι αόρατο που θα παραφυλάει και θα διώχνει κάθετι που μπορεί να με πονέσει. Εσύ ξέρεις καλά πόσες καταστάσεις με είχαν πονέσει.

Θυμάσαι πόσες ώρες προσπαθούσες να με πείσεις πως εκτός από το μαύρο και το άσπρο υπάρχει και το γκρι αλλά και όλα τα χρώματα, αρκεί το φως που θα τα κάνουμε να λάμπουν; Θυμάσαι πόσους αγώνες είχες κάνει αυτές τις νύχτες να με βγάλεις από το αδιέξοδο ώστε να μπορώ να αναπνεύσω; Μου έδειξες τον δρόμο… και τον ακολούθησα…

Έχω ένα παράπονο… δε με περίμενες πιο κάτω… έφυγες… μακριά… και ταυτόχρονα ήσουν τόσο κοντά. Ίσως από το Γενάρη και μετά να είσαι πιο κοντά από κάθε άλλη φορά.. Ήθελα έστω μια φορά, να σε δω να γελάς σαν παιδί, να κάνεις κούνια μαζί μου, να ανεβαίνουμε στη ρόδα και από εκεί ψηλά να μπορώ να σου δείξω πόσα έμαθα από εσένα. Να σου έδειχνα τη ζωή μέσα από τα μάτια μου. Μέσα από αυτά τα μάτια που έμαθαν να αγαπούν, να γελούν και να ονειρεύονται... Να μπορούσα να νιώσω το βλέμμα σου να παρατηρεί τα πάντα γύρω μου και μέσα μου, ενώ εσύ θα προσπαθούσες να μη σε καταλάβω. Να μπορούσα να σε νιώσω ευτυχισμένο. Αληθινά ευτυχισμένο… μονάχα για μια στιγμή... και τι θα έδινα για μια τέτοια στιγμή…

Έφυγες όταν ένιωσες πως είμαι ευτυχισμένη. Ένιωσες την αγάπη που μου προσφέρει ο άνθρωπος που είναι δίπλα μου. Ένιωσες πως αυτός ο άνθρωπος δεν περιμένει ανταλλάγματα, μονάχα προσφέρει από τη ψυχή του. Και ήσουν σίγουρος πως η ζωή μου δίπλα του θα είναι όπως μου αξίζει. Αλλιώς δε θα έφευγες. Αυτό νιώθω και θα το πιστεύω μέχρι να κλείσω τα μάτια μου. Και θα σου το πω όταν συναντηθούμε κάπου εκεί ψηλά. Δεν ξέρω αν θα αργήσω ή αν θα έρθω γρήγορα. Αυτό κανείς μας δεν μπορεί να το ξέρει.

Όμως, όποτε κι αν έρθει αυτή η στιγμή, μαζί θα ρίχνουμε βοτσαλάκια στη θάλασσα, όπως μου το είχες ζητήσει. Μαζί θα βλέπουμε τους κύκλους που θα σχηματίζονται… αυτούς, χωρίς αρχή και τέλος… να χάνονται στο άπειρό της…

Ένα δάκρυ σου στέλνω απόψε… ένα δάκρυ αγάπης… και μια αγκαλιά… μια αγκαλιά που ποτέ δεν πρόλαβα να σου δώσω…

Το τραγούδι "Χαραμάδα" που ακούγεται είναι της Τζένης Χατζοπούλου σε συνεργασία με το Χρήστο Θηβαίο. Όπου κι αν βρίσκεσαι σου το στέλνω να "ταξιδεύει" μαζί σου... γιατί ξέρω πως θα το αγαπήσεις όπως το λατρέψαμε κι εμείς...

Με πόσα χρώματα μπορείς να ζωγραφίσεις τον ουρανό μας;

Χρωμάτισα τις στιγμές μας και τις έκανα κάδρο για τον ουρανό μας

Φώτισα το χαμόγελό σου και το έκανα ήλιο να μας ζεσταίνει

Αγκάλιασα το κορμί σου

και χάθηκα μέσα στο λευκό υφαντό που έπλεκαν τα σύννεφα

Σήκωσα τα χέρια ψηλά για να σου δείξω μέχρι που φτάνει η ευτυχία

και συνάντησα τη μορφή σου

με τύλιξε μέσα της

με χαϊδεψε

Και τότε, ναι... τότε, ένιωσα τί σημαίνει αγάπη

******

13 Ιουλίου 2008

Χρωμάτισα τις στιγμές μας και τις έκανα ουρανό για να ταξιδεύουμε μαζί..

Φώτισα το χαμόγελό μας και το έκανα άστρα για να μας φωτίζουν στο ταξίδι μας..

Αγκάλιασα το κορμί σου και οι ανάσες μας γίνανε ήλιος για να μας ζεσταίνει..

Σήκωσα τα μάτια μου ψηλά και συνάντησα στα δικά σου την ομορφότερη θάλασσα..

και το ταξίδι μας..

στην αρμύρα..

το πιο γλυκό..

Ισόβια μέσα σου να ζήσω...

"Κάθε άνθρωπος εκτός από την κάβλα έχει ανάγκη από τρυφερότητα κι αυτό το βρίσκεις μόνο στην αγκαλιά, έχει ανάγκη - έχει αποδειχτεί επιστημονικά πλέον - από τέσσερις αγκαλιές την ημέρα. Αν δεν τις έχει, τότε την άλλη μέρα χρειάζεται οποσδήποτε οχτώ..."

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

24 Ιουνίου, 2008...
Θέατρο Βράχων

μια συναυλία που δε θα έχανα για κανέναν λόγο... Φωνές που ταξίδια μακρινά μας πήγαν... Και πόσο το χρειαζόμουν...

Μετά από αρκετές ημέρες είμαι και πάλι εδώ, να γράφω για στιγμές που πέρασαν, για στιγμές που λαχταράω να έρθουν και να μας ταξιδέψουν σαν αεράκι καλοκαιρινό στη θάλασσα του Αιγαίου...

Δεν έφυγα ποτέ, εδώ βρισκόμουν, αλλά για λόγους διάφορους δεν μπορούσα να γράψω. Το βασικότερο πρόβλημα ήταν και είναι το internet και η ανύπαρκτη σύνδεσή μου για ένα μήνα (και δε ξέρω ακόμα για πόσο)... Άλλος λόγος ήταν το φορτωμένο πρόγραμμα των ημερών που πέρασαν - ελπίζω ανεπιστρεπτί...

Αυτές τις μέρες που πέρασαν, μπορεί να μην απαντούσα εγώ στα σχόλιά σας, όμως θέλω να πιστεύω πως δεν είχε καμία διαφορά, γιατί ήξερα πως θα το κάνει εκείνος με τον καλύτερο τρόπο.

Υπήρχαν πολλές βραδιές που ξάπλωνα στο κρεβάτι και σκεφτόμουν τόσα πολλά που ήθελα να γράψω και να μοιραστώ μαζί με τους ανθρώπους που θα μπορέσουν να με νιώσουν... ας είναι ελάχιστοι, τί πειράζει; αρκεί που υπάρχει έστω και ένας εκεί έξω που μπορεί να αφουγκραστεί και να νιώσει τις λαχτάρες μας, τα όνειρά μας, τις επιθυμίες μας...

Σκεφτόμουν όλα όσα ήθελα να πάρουν μορφή μέσα στο διαδικτυακό μας σπίτι και χανόμουν σε σκέψεις και θάλασσες μακρινές και ταυτόχρονα τόσο κοντινές. Ξέρω καλά πως κι εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές έχεις βιώσει κάτι αντίστοιχο... Να έχεις τόσες πολλές σκέψεις που μπερδεύονται μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να μην μπορείς να τις βάλεις σε μια σειρά και να γίνουν λέξεις και προτάσεις.

Δε σταμάτησα ούτε μια στιγμούλα να χαμογελάω, αλήθεια σου λέω... Ακόμα και στα δύσκολα τα καθημερινά πάλι χαμογελούσα... Τη δύναμη ξέρεις ποιος μου τη χαρίζει... Πόσο σημαντικό είναι να έχεις και να νιώθεις ανθρώπους δίπλα σου να σου χαμογελούν χωρίς να περιμένουν να πάρουν κάτι από εσένα. Πόσο δύσκολο είναι να συναντήσεις τέτοιους ανθρώπους... Αλλά ακόμα κι αν συμβεί αυτό, έχεις άραγε τη δύναμη να τους κρατήσεις στη ζωή σου; Χρειάζεται μεγάλη υπομονή και επιμονή. Την έχεις; Εγώ ναι.. Δε σου κρύβω βέβαια πως ίσως να πέρασαν άνθρωποι από τη ζωή μου που δεν τους χάρισα το χαμόγελο που τους άξιζε. Μπορεί να μην τους πρόσεξα καν. Άνθρωπος είμαι, λάθη κάνω... Αλλά σχεδόν πάντα έχω ανοιχτή τη ψυχή μου και μπορώ να νιώσω ό,τι αξίζει...

Όμως δεν μπορώ να ζήσω μέσα στην υποκρισία, είτε αυτή είναι διαδικτυακή, είτε κανονική. Αν και ο χώρος του διαδικτύου είναι κι αυτός μια μικρογραφία της κοινωνίας μας. Ποτέ δε μου άρεσαν οι επισκέψεις σε ιστολόγια μόνο και μόνο για να εξασφαλίσω τις ανάλογες επισκέψεις στο δικό μου χώρο. Ποτέ δεν ήμουν υπέρ όσων διαλαλούσαν την "πραμάτεια" τους πραγματοποιώντας επισκέψεις εδώ κι εκεί. Δεν μου ταιριάζουν αυτά.. και δεν μπορώ να τα ακολουθήσω, αλλά ούτε να συμπορευτώ με αυτά...

Είμαι εδώ γιατί θέλω να είμαι, αλλά με τους δικούς μου όρους και τις δικές μου προυποθέσεις. Κι έτσι θα παραμείνω. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει κάποιος ή κάποια να νιώσει όσα η δική μου ψυχή φωνάζει ή ψιθυρίζει...

Και το ταξίδι μας συνεχίζεται, με μια βαρκούλα γεμάτη από αγάπη... από τη δική μας αγάπη...

Ανοιξέ μου να κρυφτώ

ισόβια μέσα σου να ζήσω

στη φυλακή σου να γυρίσω

με τίποτα δεν κάνω πίσω

σ' αγαπώ

*** Το τραγούδι "Ανοιξέ μου να κρυφτώ" , που ακούγεται είναι του Β. Παπακωνσταντίνου, σε στίχους του Β. Γιαννόπουλου και μουσική του Χρ. Κροκίδη

Σάββατο βράδυ...

Σάββατο βράδυ..


άλλη μια εβδομάδα πλησιάζει στο τέλος της. Μετρώντας τις στιγμές που πέρασαν, θα ξεκινήσω από τη χθεσινή πρωινή βροχή που τόσο λυτρωτικά αγκάλιασε τη μέρα μου.

Ξύπνησα νωρίς, σχεδόν χαράματα έχοντας κάποια πράγματα να τακτοποιήσω πριν φύγω για το γραφείο. Άνοιξα το παράθυρο και έκπληκτη - βλέποντας το γκρίζο του ουρανού και τις ψιχάλες να πέφτουν στο έδαφος - αναστέναξα. Βγαίνοντας μετά από λίγο στο δρόμο και μυρίζοντας τη βροχή λαχτάρησα στιγμές, δικές μας στιγμές, πρόσφατες μα και μακρινές ταυτόχρονα.



Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τον χρόνο. Πόσες φορές έχω μαλώσει μαζί του γιατί δε διαρκεί όσο θέλω και άλλες φορές επειδή διαρκεί τόσο πολύ που μετράω κάθε δευτερόλεπτό του, σαν να έχω μια κλεψύδρα την οποία συνεχώς γυρνάω μήπως με αυτόν τον τρόπο τρέξει λίγο πιο μπροστά, πιο γρήγορα.

Βάζω λίγο παγωμένο τσάι, κάθομαι και πάλι μπροστά στον υπολογιστή μου και θυμάμαι τις στιγμές στη δουλειά. Πόσο τρέξιμο, πόσο άγχος και πόση τρέλλα έχει η κάθε μέρα. Δεν αξίζει όμως.. όχι δεν αξίζει. Εκεί καταλήγω. Όσο και να προσπαθήσεις, όσα κομμάτια του εαυτού σου κι αν δώσεις, βραβείο δε θα σου χαρίσει κανείς. Το πιο σίγουρο είναι πως όλο και κάτι θα βρουν να σου προσάψουν, όσο καλά κι αν κάνεις τη δουλειά σου.



Ακόμα κι αυτές τις στιγμές δραπετεύω. Σίγουρα με καταβάλουν πολλές φορές, μα προσπαθώ και καταφέρνω να στέκομαι και πάλι στα πόδια μου. Δυστυχώς πολλές φορές αφήνω γεγονότα της δουλειάς να με ρίχνουν. Με τη βοήθειά του όμως, με ατελείωτες συζητήσεις μαζί του έχω καταφέρει όμως να προσπερνώ ό,τι δεν αξίζει. Τα έχω καταφέρει; Μάλλον εκείνος ξέρει καλύτερα...

Και τα ξημερώματα Σαββάτου, κατά τις 2, μια μικρή σεισμική δόνηση, ικανή να ταρακουνήσει μνήμες του παρελθόντος... και ο φόβος. Το συναίσθημα εκείνο που δεν μπορείς να το πολεμήσεις, γιατί σου έρχονται στο μυαλό στιγμές από το '99. Αν και εδώ που τα λέμε, ήταν μια χρονιά που με ταρακούνησε για τα καλά, από κάθε άποψη. Τα βήματα που έκανα τότε, τα μετράω ακόμα. Με μια διαφορά, ίσως τη σημαντικότερη... Τώρα πια χαμογελάω μέσα από τη ψυχή μου, συνειδητοποιημένα... και πάνω από όλα ευχαριστώ το Θεό για όλα όσα μου έδωσε μέχρι σήμερα.

Εδώ και πολύ καιρό έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως για να εκτιμήσεις ό,τι έχεις, πρέπει να πιάσεις πάτο στο βυθό, να προσπαθήσεις να κολυμπήσεις για να βγεις στην επιφάνεια και να ανασάνεις. Τίποτα δε σου χαρίζεται έτσι απλόχερα αν εσύ ο ίδιος δεν προσπαθήσεις ή δεν πολεμήσεις για να έχεις όσα λαχταράς και ελπίζεις.


Και ύστερα το ταξίδι... το δικό μας ταξίδι, ο χρόνος που μετράει αντίστροφα, οι στιγμές που ζούμε καθημερινά, το ρολόι που ακούγεται... και όλα μα όλα προχωρούν μπροστά... Αγάπη, αφοσίωση και όλα όσα χρειάζονται δύο άνθρωποι με την ίδια ψυχή σε δύο σώματα για να ταξιδέψουν στο δικό τους σήμερα...

στο δικό τους αύριο...

το καλοκαιράκι...

Για την αρχή του καλοκαιριού

για τις μέρες που μετράμε αντίστροφα

για το ρολόι που χτυπά δυνατά

για τις στιγμές που αποκτούν χρώμα

για το φιλί που μας πλημμυρίζει αισθήματα

για όλα αυτά

και τόσα ακόμα...

Και επειδή θέλω να υποδεχτώ το καλοκαίρι και την εβδομάδα που ξεκινάει

μονάχα με χαμόγελα ευτυχίας, σιγοτραγουδώ του στίχους ενός αγαπημένου και διαχρονικού τραγουδιού, ταξιδεύοντας στις πιο όμορφες θάλασσες. Και φέτος, όπως και πέρυσι έχω έναν λόγο παραπάνω να λαχταρώ αυτές τις στιγμές...

Εγώ κι εσύ , εσύ κι εγώ,

μόνοι πάνω στη γη.

Ωωω! μόνοι στη γη.

Το ποτάμι...

7 Νοεμβρίου, 2006

Ας το ποτάμι να σε ταξιδέψει…

Απ’την αρχή ως το τέλος του…

Δως την ψυχή σου να παλέψει στις όχθες και στις πέτρες του…

Κάποτε έκανα προσπάθειες να φτάσω ως τον ουρανό...

έτσι.. για να αγγίξω ένα αστέρι

Κάποτε έκανα βουτιές στο κενό μήπως και με σταμάταγε κάποιου Θεού το χέρι

Κάποτε έμπαινα σε δάση ξεχασμένα για ν’ανταμώσω νεράιδες και ξωτικά

Σε βουνά από τους αιώνες γερασμένα έψαχνα να βρω παλιά μυστικά

Κάποτε όμως ήρθε ο καιρός και μου πε ας τη ζωή να κυλήσει…

πως είναι αυτή ένας ποταμός

κι ότι στη θάλασσα όταν θα φτάσει εκεί θα σταματήσει

Εκεί θα μοιάζουν όλα με γιορτή

γιατί θα έχουμε ζήσει τα πιο κρυφά μας όνειρα

Το παρόν μου να προσέχω να μην κοιτάω με ντροπή αύριο το παρελθόν μου για να μην σέρνω απόμερα

Έτσι λοιπόν δεν τρέχω να προλάβω όλα εκείνα ο χρόνος θα μου φέρει

Ίσως να άργησα να το καταλάβω

Εγώ θα κάνω την ευχή καθώς θα πέφτει το αστέρι

Γι αυτό σου λέω…

Ας το ποτάμι να σε ταξιδέψει…

Από την αρχή ως το τέλος του…

«ας το ποτάμι να σε ταξιδέψει»

Δως την ψυχή σου να παλέψει στις όχθες και στις πέτρες του…

«Δως την ψυχή σου να παλέψει…»

Κάποτε με αγωνία τα πρωτοβρόχια καρτερούσα

για να τρέξω για ν’αγγίξω ουράνια τόξα

Κάποτε με ευκολία τη ζωή μου προκαλούσα

Μήπως και γητευτεί του μυαλού μου η λόξα

Ποτάμι όμως είναι η ζωή κι η θάλασσα απλά μας περιμένει

Δεν τρέχω πια να την προλάβω ας με προλάβει αυτή

Εμείς της δίνουμε κλωστή κι αυτή απλά την υφαίνει

Άλλες φορές τρέχει πιο γρήγορα…

Άλλες πιο αργά…

Άλλες στα εμπόδια για λίγο σταματάει

Άλλες τα βράχια κάνει βότσαλα αφήνει τα βουνά

και σε πεδιάδες γαλήνιες μας πάει

Αγάπη ψάχνει για να βρει,

Αγάπη γίνεται,

Αγάπη λαχταράει

Άλλες φορές μοιάζει με βάσανο άλλες με γιορτή

Έτσι όμως δείχνει ότι ζει, ότι υπάρχει και κυλάει

Γι αυτό σου λέω…

Ας το ποτάμι να σε ταξιδέψει…

Από την αρχή ως το τέλος του…

Δως την ψυχή σου να παλέψει στις όχθες και στις πέτρες του…

Δως την ψυχή σου να παλέψει…

Νιώσε τη δύναμη τα χιόνια λιώσε

Άφησε πίσω τα βουνά

Μες τη βοή το πόνο σπρώξε

Τραγούδα όπως τα νερά…

Στίχοι: Μέθυσος

Μουσική: Μέθυσος

Εκτέλεση: Stavento

(Συμμετέχει ο Αλέξανδρος Χατζής)

Όλα εσύ...

κλείνω τα μάτια και η μορφή σου ζωγραφίζει το σκοτάδι

ανοίγω τα μάτια και τα πάντα γύρω μου φωτίζονται από το χαμόγελό σου

σε αγγίζω και νιώθω στα ακροδάχτυλά μου αυτό που από πάντα λαχταρούσα

σε αγκαλιάζω και το σώμα μου αποκτά μοναδική διάσταση

σε φιλώ και γεμίζω οξυγόνο, ζωή... ευτυχία....

Για σένα, που ανέβηκες ένα σκαλοπατάκι σήμερα...

Από εμένα, που είμαι πάντα δίπλα σου...

Για το ταξίδι μας...

Στο φιλί μας

μέσα στο φιλί μας..

μάθαμε να ξεχωρίζουμε τις νότες της ψυχής μας..

μάθαμε να ξεχωρίζουμε τον ρυθμό του έρωτά μας..

μάθαμε να χορεύουμε με τις ανάσες μας..

μάθαμε να διαβάζουμε τις φλέβες μας..

μάθαμε να τρέχουμε με το αίμα μας..

μάθαμε να κυνηγάμε τη ζωή..

μάθαμε να λαχταράμε..

μάθαμε να ζούμε..

μάθαμε να είμαστε.. εμείς..

Πάρε με αγκαλιά...

Είναι από τις νύχτες που φοβάμαι να ξημερώσει το αύριο...

Από αυτές τις νύχτες που κάνω σαν μικρό παιδί...

Είναι από αυτές τις νύχτες που ακροβατώ στο σήμερα και στο αύριο

κάνοντας μια προσευχή...

Να μας έχει ο Θεός καλά...

Είναι από τις νύχτες που θέλω να με πάρεις αγκαλιά

και να χαθώ μέσα σε αυτήν..

Να κλείσω τα μάτια και να κοιμηθώ, νιώθοντας την ανάσα σου να με νανουρίζει

τρυφερά, γεμάτα αγάπη...

Στην προσευχή μου απόψε θα ζητήσω κάτι παραπάνω...

το απόγευμα να μπορώ να χαμογελάω

και όλα μα όλα να αποτελούν ένα κακό όνειρο

που θα λέω... πάει... πέρασε...

Θα σε νιώθω δίπλα μου να μου κρατάς σφιχτά το χέρι...

και αύριο...

όπως κάθε στιγμή σε νιώθω δίπλα μου...

όπως κάθε στιγμή είσαι δίπλα μου...

Καλό ξημέρωμα να έχουμε...

Για όσα αξίζουν ...

για όσα δίνουμε τη ψυχή μας

για όσα θα είναι πάντα δίπλα μας

για όσα μας κάνουν να χαμογελάμε και να δακρύζουμε

για όσα αξίζουν

******

για όλα αυτά...

Ιδιογράφως blog -o- παίχνιδο

Έπειτα από πρόσκληση της αγαπημένης μας rain και της αγαπημένης μας όναρ, ανταποκρινόμαστε με χαρά στο κάλεσμά τους για τους Autographcollectors.

Οι κανόνες συμμετοχής είναι οι παρακάτω:

1. Γράφεις

2. Σκανάρεις ή φωτογραφίζεις αυτό που έγραψες

3. "Ανεβάζεις" την ανάρτηση

4. Ειδοποιείς ότι συμμετείχες γράφοντας στο τέλος του post, οπωσδήποτε, για το για το Autographcollectors

5. Προσκαλείς αλλους 5 ή περισσότερους bloggers να συμμετέχουν

Το παρακάτω απόφθεγμα σημαίνει πολλά για εμάς και το βρήκαμε τυχαία μια μέρα ψάχνοντας μέσα στο χώρο του net ...

Με τη σειρά μας, προσκαλούμε τους φίλους μας :

τη ψυχή μας , την Αλεξάνδρα μας , τη Mareld μας , τη Mist μας , την Ηλιαχτίδα μας και φυσικά όσους φίλους το επιθυμούν να συμμετέχουν.

για το www.autographcollectors.blogspot.com

Κοιτάζοντας τον ουρανό

Κοίταξα τον ουρανό απόψε. Είδα τα σύννεφα και ανέβηκα εκεί ψηλά, μαζί τους. Από ψηλά και από απόσταση δεν τα βλέπουμε όλα καθαρότερα; Ναι... όλα καθαρότερα. Το ξέρω κάθε φορά που ταξιδεύω και βλέπω μέσα από το μικρό παραθυράκι.

Εκεί ψηλά, σήμερα, έκανα τον δικό μου απολογισμό για το σήμερα και το χθες. Για την ημέρα που ξημερώνει, για τη ζωή μου, για τα θέλω μου...

Ξέρεις τί διαπίστωσα; Πως είμαι γεμάτη από αισθήματα και συναισθήματα. Μπορεί κάποιοι άνθρωποι να μου λείπουν, κάποιες καταστάσεις να λαχταρώ να τις ζήσω αλλά με είδα εκεί, να περιμένω, να είμαι αισιόδοξη. Και ξέρεις; Με θαύμασα... όσο εγωιστικό κι αν ακουστεί, με θαύμασα και με ευχαριστήθηκα.

Είδα έναν άνθρωπο που κάτω από άλλες συνθήκες δε θα μπορούσα να πω ότι είμαι εγώ. Πόσο μάλλον αν προσπαθούσα να συγκρίνω τον εαυτό μου δύο χρόνια πριν. Και αυτό το οφείλω κατά κύριο λόγο σε εσένα που με βοήθησες να βρω το δρόμο μου. Αυτόν το δρόμο που είχα χάσει, επιλέγοντας λανθασμένα μονοπάτια που πάντα οδηγούσαν σε αδιέξοδο.

Μα τώρα πια όλα είναι διαφορετικά. Τώρα πια με έχω μάθει καλά. Έχω μάθει να με ακούω και να αφουγκράζομαι τις επιθυμίες και τα θέλω μου, τις λαχτάρες και τα όνειρά μου. Έχω μάθει να ακούω εμάς και όλα όσα αξίζουμε. Πόση αξία άραγε να έχει αυτό; Να σου πω; Ανεκτίμητη.

Ξέρεις τί άλλο έμαθα; Να χαμογελάω... με τη ψυχή μου... για όλα όσα έχω, για όλα όσα έρχονται. Ακόμα και στα δύσκολα μπορώ και χαμογελάω...

Κάποιες στιγμές στη ζωή μας είναι καλό να κάνουμε τον απολογισμό μας. Και νομίζω πως ο δικός μου ήρθε την κατάλληλη στιγμή...

Σ' ευχαριστώ... για όλα όσα καθημερινά μοιραζόμαστε. Σε ευχαριστώ που είσαι ένα με τη ζωή μου...

Έτσι όπως βρισκόμουν εκεί ψηλά, λαχτάρησα τη βροχή.. θυμάσαι; Αυτή που περιμένουμε να έρθει για να βρεθούμε στην αγκαλιά της..

θα έρθει μάτια μου... και θα είμαστε εκεί...

***Τα λουλούδια σου πήραν την ομορφότερη θέση... μέσα στην καρδιά μου...